У сувязі з тым што на новы год у мяне нечакана апынуўся ў руках касцюм Дзеда Мароза, я вырашыла пайсці пазабаўляцца ў горад. Напялііла вялізарныя акуляры, якія знайшла ранкам на вуліцы, засунуўшы падушку замест пуза-пайшла па-ціху у цэнтр, там села на траву, паклала каля сябе шапку і паперку за надпісам I’m collecting for homecoming to Lapland (прычым, спачатку напісала LaplandIA, I толькі пасля зразумела, што гэта на рускі манер) і пачала усім іа чарзе казаць віншавальная Happy New Year. Рэакцыі былі розныя. У асноўным добрыя, часам злыя. Некаторыя кідалі грошы. Малыя гішпанскія дзяўчынкі нават запыталіся што такоя Лапладыя.
Праз 40 хвілін мне надакучыла сядзець. Адчувала што трэба ўстаць і ісці. Сапраўды, я рабіла гэта так, для развлекухі, не для заробка, а адчуванне было самае жудаснае. Адчуванне было што я папрашайнічаю грошы на самую нізкую справу на свеце, ці такое нібыта цябе паліваюць гаўном, а ты сядзіш, таму што сысці няма куды, але больш нізкага адчуання у мяне яшчэ не было. Вось і задалася пытаннем, а як сапрўды адчуваюць сябе людзі, якія сядзяць і збіраюць гроша з-за неабходнасці...

Покорение вулкачика (3700м) прошло на ура. Немножко понервировали маму и посбивали ноги-но насладились морозным воздухом и непредсказуемо долгой прогулкой.
У прынцапу, было две магчымасці падняцца на гару-на фунікулеры і пешкі. Я, як герой-любіцель, угаварыла астатніх (тату і брат) пайсці пешкі. Неверагодныя марсіянскія краявіды былі бачны нават у падножжа гары. Першая палова шляху падавалася вельмі легкай-ідзеш сабе і ідзеш наперад. Другая палова-невялічкая тропка, з якой нельга збочваць,-крута у гару, часам з дробных камянеў на якіх легка скалзіць, часам з кавалкаў скалы, а часам рэшткі лавы. Там ужо прыйшлося папыхцець. Прынамсі мне. Спынялася я досыць часта-не хапала паветра і дыхалкі. Мужчыны беглі далека наперадзе, але пастаянна супыняліся і чакалі мяне. Наш план быў дайсці да вышыні і спусціццца назад на фунікулеры. На 3260, калі у прынцапу я ужо пачала бачыць цень ад скалы на аблоках-мы дайшлі да прытулка. Вельмі камфортная і утульная атмасфера-двупавярховыя ложкі, кава-машыны, кухня, інтэрнэт-усяго за 5 эура ноч. Побач сонечныя батарэі-якія на доўга запасаюць энэргію. Апошнія 300метраў у вышыню я шла амаль не спыняючыся-было халодна і пачынала цямнець. Гэты факт-ноч-мы не улічвалі, калі пайшлі пешкі. А яшчэ не сталі лічыцца з часам на падарожжа, які быў напісаны на шыльдах-4-5гадзін. Памірая ад адсутнасці глюкозы і кісларода-каля фунікулера мы былі праз 4 гадзіны ад пачатка. Але ен быў зачынены. Разумеючы што трапіць да маці, якая чакае нас унізе ніяк, акрамя як ісці у цемры па гары, няма, мы хуценька пайшлі уніз. Для мяне, дакладней для маіх ног, спуск уніз адчуваецца катастрафічна цяжэй чым у гару. Па-першае, збіваеш пальцы, па другое-калені, але легкія паводзяць сабе спакойна. Брат, каб супакоіць маму, пабег наперад нас, а мы з татам пакавылялі па-ціху па сцежцы. Троху пападаўшы, атрымаўшы асалоду ад зорнага-зорнага неба і глухой цішыні-мы праз тры гадзінкі дайшлі.


Дзесці пабачыўшы гэтую карціну я зразумела, што ноч надыйдзе хутка. :)

Хочется сказать сразу ВАу, я попала в рай, но не буду опережать события. Опишу лишь что вижу. Такое невероятное количесвтво незнакомых растений и ландшавта не видела никогда. Идешь-а вокруг тебя одни пальмы да кактусы. Причем, дабы человек не укололса колючками огромных кактусов-специально предназначенные работники пообрезали их. Каждый кактус, каждое дерево поливается отдельно водой из шлангов-иначе они не выживут. Попасть в отель нет никаких проблем. Кроме как сказать Здравствуйте и показать бумажку о бронировании -от тебя больше ничего и не требуется. Тебе выдются карточки от входа на территорию аппартаментов, и около заказанного тобой номера-маленький потайной сейфик, где, при помощи ввода пароля, ты получаешь ключи от номера. В номере, как говорится, есть все для савмостоятельного проживания-к тебе никто не заходит, тебе никто не мешает. На территории два бассейна и множество цветущих и пахнущ их растений.Большой балкон, две отдельные кровати и раскладывающийся диван-так что даже двухместный номер вполне подходит для семьи из 4 человек. До океана идти всего минут десять. И я чувствую как мой организм в афиге от происходящих изменинений атмосферных условий ии температур. Воздух-плюс 25, вода-плюс 20. Что еще могу отметить за прошедшие дни-соль. Я испытывала не очень приязное отношение к черному морю из-за большой солености воды, но ТАкого процента соли я давно не пробовала. Мы набирали бутылки воды-и не требовался покупать никакой дополнительной соли-просто готовишь на морской воде. А после купания волосы просто остаются в том положении в котором они высохли. Я еще все тело было покрывается мелким черным порошком-вулканический песок-который остался тут с давних-давних времен. Южный берег острова совершенно замечательный. Тут, как говорят местные, не бывает дождя и постоянных облаков-их всех оттягивает или северная сторона или соседний остров Гомера, который призрачно виднеется на горизонте земли.
Удивляет также большое количество удиветльно вкусных варений, соков, меда из различных видов кактусов и пальм, а главное –никаких удобрений и фабрик. Все растет с натуральным истоником-солнцем. Воздух не портится постоянными выхлопами заводов, а машины не «живут» тут больше чем три-четыре года.
А сегодня обнаружила местечко, где не бывает спокойного моря-там постоянно тренируются серфингисты. Пожалуй стоит им составить кампанию :)

Tags: Тэнэріфэ

Калі-некалі, але у жыцці з'яуляюцца спакусы. Часта! Маленькія... моцныя... Выкідвае іх на бераг хвалямі жыццевага мора-і рабі што хочаш. Няхай то будзе чарговы кавалак шакалада ці цыгарэта, якія шкодзяць здароўю, мужчына, які выпадкова з'явіўся на твоей дарозе, і такжа выпадкова знікне, забароненыя табе калісьці экстремальныя віды спорту:"хочаш жыць-паберажыся".
І ты дакладна ведаеш-што есць сапраўднае, а што не сапраўднае, каля чаго варта спыняцца, а дзе-ня варта.
Але гэта жыцце. Ім кіруе не толькі твае разуменне. Шакалад патрэбен? Можа і патрэбен. Бо смачны.. Але не жыццева. А як хочацца!!! Што глядзіш часам і не можаш сабе адмовіць. МАленькі кавалачак.. другі.. трэці... розум ругаецца-эмацыянальна задаволены. Так і са ўсім астатнім. МужчынА: адзін ужо есць-але не.. мала.. бо мала быць прыгожай і самай лепшай для аднаго. Хочацца, як у той показцы, "таблетка ад жаднасці. Да пабооольшэ, пабольшээээээ!" А так, шчыра паразважаўшы-яно табе трэба? Ведаеш-што не трэба, але кантраляваць,- назавем гэта гармоны,-не можаш. Экстрім-ну што, мала табе двух зламаных ног і выбітага вока? Таак.. Відаць мала.. Бо што такое вока і ногі, калі 30-секунд адрэналіннага шчасця чакае на вершыні.
Вось і вядзеш барацьбу паміж сабою і сабою. Увесь час.

Tags: Трэці пачaк печыва

Азадачылася пытаннем, як гэта вытлумачыць па-ангельску розніцу паміж словамі Ісці і Пайсці...

Нарэшце амаль усе мяне называюць імём, якое я заўседы хацела. :)

Розныя думкі прыходзяць у галаву, калі пачынаеш думаць а сваей прыналежнасці да нацыі. І канешне, думаеш гэта ў дачыненні да сябе. Увогуле, пазыцыяную сябе як беларуску і беларускамоўную. Але зараз прыходзіцца часамі размаўляць на розных мовах, і заўважыла, што я павінна "уключаць" беларускую мову так сама як і ангельскую ці польскую. Гэта значыць, што перад тым, як адказаць на пытанне, я павінна падумаць аб тым, на якой мове я павінна на яго адказаць. А аўтаматычныя адказы адбываюцца па-расейску. :(
Разумею, што гэта усе ж такі вельмі важна, на якой мове размаўляе чалавек у дзяцінстве...

мне часам падаецца, што я жыву на іншай планэце. Размова не толькі пра мову, на якой размаўляюць людзі вакол-але таксама і пра іншае. Тутака адны і тыя ж дні азначаюць іншае свята... тут поры года пачынаюцца ў розныя дні...

Milk, which never go sour. Apple, which never rot even in month. Tomato without taste. Jam, which never grow musty.

Надыходзіць такі час, калі чалавек, адарваўшыся аднойчы ад дома-пачныае адчываць,што больш яго ўжо нідзе не знойдзе. Што да канца жыцця будзе шукаць свае месца блукаючы па свеце. Успаміны не даюць згубіць сувязь з мінулым, але заўседы зэяўляецца адчуванне чагосьці незрэалізаванага, згубленага. Чаму губляеццца сувязь? таму што губляецца памяць, губляецца любоў да сяброў і блізкіх людзей, не, не ты гэтага не хочаш, але вымушаны забываць, каб не рабіць сабе непрыемносці. а згубіўшы адчуванне важнасці сяброўства, па-ціху становішся незалежным.
Не ведаю, ці нават год назад, паехала б з такой упэўненасцю на валантарыят ці не? Дзіўна, што адчуванне крока, каторы можа змяніць твае жыцце-мяняе яго толькі таму што ты гэта выбіраеш, а не вымушаны мяняццца. Ты не прывязваешься да людзей, не прывязваеш іх да сябе.робіш што ты любіш і не адчуваеш неабходнасці ў сябрах увогуле, нібыта сам здольны ўсе зрабіць...