Мы з табою ляжалі побач, дыхаючы амаль у такт, а я думала, што вось амаль зараз заспяваюць птушкі, узыйдзе сонца і мы пойдзем. Кожны на сваю працу, і зноў доўга не убачымся - няма патрэбы... А ў сярэдзіне начы мяне нешта натхняла. Узнікалі новыя вобразы, ствараліся незвычайныя малюнкі. Дзіўна, я заўважыла, што ідэі з'яўляюцца самі па сабе ўпершыню, і да гэтага не трэба прыкладаць аніякай сваёй моцы! Ці гэта твой пакой так дзейнічае на мяне... А калі лягалі спаць, я зноў падумала пра гэты наўтульны ложак, але цёплыя, моцныя, амаль хатнія, абдымкі, якія так пяшчотна заклікалі паяднацца з ноччу... Хацелася ўстаць ранкам і закрычаць баналнае: " Не аддам цябе!". Але разумееш, што выбіраеш не ты. і што паветра для ўсіх адзінае, і чым больш ім дыхаюць - тым меньш яго застаецца... Настроение:  calm
|
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
mos_kal_ka
Previous
